Τέλος τα χέλια στην Ιαπωνία;

japanese-ell

Ακόμα και εκείνοι που δεν το έχουν δοκιμάσει ποτέ γνωρίζουν το σούσι αλλά μόνο όσοι έχουν ταξιδέψει στην Ιαπωνία –και κυρίως στις ανατολικές περιοχές του Τόκιο ή στη Σιζουόκα- γνωρίζουν τη δημοτικότητα του χελιού, τόσο του ποταμίσιου (ουνάγκι) όσο και του θαλασσινού (ανάγο)∙ το πρώτο μάλιστα είναι τόσο αναπόσπαστα δεμένο ειδικά με το ιαπωνικό καλοκαίρι που η τελευταία Ημέρα του Βοδιού πριν το φθινόπωρο σύμφωνα με το παλιό ημερολόγιο (για φέτος η 29η Ιουλίου) είναι στην πραγματικότητα «ημέρα του χελιού» και οι Ιάπωνες επιδιώκουν να τρώνε ψητό χέλι με ρύζι.

Η τεράστια κατανάλωση ωστόσο έχει αρχίσει να δείχνει και τη δυσάρεστη πλευρά της: η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης, ο οργανισμός που εκδίδει τον «Κόκκινο Κατάλογο» με τα απειλούμενα είδη του κόσμου, ανακοίνωσε ότι πρόκειται να συμπεριλάβει το ιαπωνικό χέλι στον κατάλογό του και μάλιστα στη δεύτερη κατηγορία, την «Endangered/ΕΝ» ή «Κινδυνεύοντα», αυτά δηλαδή που αντιμετωπίζουν μεγάλος κίνδυνο εξαφάνισης στη φύση. Παρότι δε ένας τέτοιος χαρακτηρισμός δε συνεπάγεται κάποια νομική κύρωση, συνήθως παίζει ρόλο σε διάφορες διεθνείς εμπορικές συμφωνίες σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ουάσιγκτον περί προστατευομένων ειδών.

Αν και το θέμα της υπερβολικής κατανάλωσης χελιών είναι γνωστό στην Ιαπωνία, οι μέχρι τώρα προσπάθειες του Υπουργείου Περιβάλλοντος δεν δείχνουν να έχουν κάμψει το ενδιαφέρον (και την όρεξη) των Ιαπώνων –ψαράδων, εστιατόρων και καταναλωτών. Προφανώς η διατήρηση του τίτλου του μεγαλύτερου καταναλωτή χελιών στον κόσμο είναι σημαντικό πράγμα, όμως όταν η φύση χτυπάει τέτοιου είδους καμπανάκια, είναι καλό να επαναπροσδιορίζει κανείς τις προτεραιότητές του…

 

    scroll to top