Οικιακοί ναοί

Κείμενο-φωτογραφία: Γρηγόρης Α. Μηλιαρέσης

Υπάρχουν σχεδόν σε όλα τα ιαπωνικά σπίτια –και σίγουρα σε όλα τα σπίτια ηλικιωμένων καθώς και στην Ιαπωνία (όπως και σε όλον τον κόσμο, άλλωστε) η θρησκεία αποτελεί βασικά ενασχόληση των ανθρώπων που έχουν περάσει τα 60. Εξωτερικά μοιάζουν με ντουλάπια, συχνά με πολύ πεζή εμφάνιση ώστε να μην κινούν το ενδιαφέρον αλλά δε λείπουν και οι περιπτώσεις που η περίτεχνη διακόσμησή τους, συνήθως από ξύλο και/ή από μπρούντζο μαρτυρά ότι δεν πρόκειται για συνηθισμένα αντικείμενα αλλά για κάτι που έχει μεγαλύτερη σημασία. Αν δε τύχει να είναι ανοιχτά (και αυτό επαφίεται στην κρίση και στην πίστη του ιδιοκτήτη τους) ακόμα και κάποιος άσχετος από βουδισμό καταλαβαίνει ότι πρόκειται για μικρογραφίες ναών που, επίσης αναλόγως της πίστης του ιδιοκτήτη τους μπορεί να χρησιμοποιούνται από κάθε μέρα μέχρι απλώς μερικές φορές το χρόνο.

Λέγονται «μπουτσουντάν» (仏壇) επί λέξει «βάθρο του βούδα» όμως όπως συχνά συμβαίνει με τα θρησκευτικά πράγματα στην Ιαπωνία, δε φιλοξενούν μόνο κάποιο άγαλμα του ιδρυτή του βουδισμού ή κάποιο αυστηρά θρησκευτικό αντικείμενο (για παράδειγμα κάποιο ιερό κείμενο). Η λατρεία των προγόνων και ο σεβασμός προς τους νεκρούς της οικογένειας είναι από τα βασικά χαρακτηριστικά της ιαπωνικής πνευματικότητας, πράγμα που σημαίνει ότι πολύ συχνά θα βρει κανείς σε ένα μπουτσουντάν και φωτογραφίες ή αναμνηστικές στήλες μελών της οικογένειας που έχουν εγκαταλείψει τον κόσμο. Και μπροστά τους, ειδικά σκεύη για την τοποθέτηση κεριών ή ραβδιών θυμιάματος, φρούτων, τσαγιού η ρυζιού –εικονικών θυσιών που σηματοδοτούν την αρχή κάθε καινούριας μέρας ή συγκεκριμένων περιόδων μέσα στο χρόνο, όπως για παράδειγμα το Ο-μπον τον Αύγουστο.

Η ύπαρξη ενός μπουτσουντάν σε ένα σπίτι δε σημαίνει απαραίτητα βαθιά σχέση με το βουδισμό∙ όπως συμβαίνει με όλες τις θρησκείες, αρκετοί ιάπωνες θεωρούν ότι η πίστη είναι ένα προσωπικό θέμα και δεν έχει ανάγκη από παρελκόμενα που να την εδραιώνουν. Η προσωπική μου αίσθηση είναι ότι τα μπουτσουντάν (όπως και τα καμιντάνα, τα σιντοϊστικά τους αντίστοιχα με τα οποία συχνά συνυπάρχουν ακόμα και στο ίδιο δωμάτιο) είναι αντικείμενα που έχουν περισσότερη σχέση με την κουλτούρα της χώρας και λιγότερη με τη θρησκεία: κάθε φορά που τους προσφέρουν λίγο ρύζι, μερικά φρούτα ή μια υπόκλιση σταματώντας για λίγο μπροστά τους και ενώνοντας τις παλάμες στη χειρονομία «γκάσο» (合掌) οι ιάπωνες κάνουν μια μικρή παύση στην καθημερινότητά τους για να αισθανθούν ότι εκτός από το παρόν που βιώνουν γύρω τους υπάρχει και ένα παρελθόν στο οποίο οφείλουν τη σημερινή τους ύπαρξη και το οποίο αξίζει να διατηρήσουν ζωντανό. 

 

ENGLISH

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕ ΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΣΑΣ ΣΤΟ ΙΑΠΩΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟ

GreeceJapan
scroll to top