July morning

Greecejapan_22_Iouliou

Κείμενο-φωτογραφία: Γρηγόρης Α. Μηλιαρέσης

Τα τελευταία πέντε χρόνια, κάθε χρόνο στις 22 Ιουλίου, κάνω πάντα το ίδιο πράγμα: πηγαίνω στο Σιντζούκου, αγοράζω ένα τσάι από τον αυτόματο πωλητή και στη συνέχεια βγαίνω από τη δυτική έξοδο που βρίσκεται στο επίπεδο του δρόμου (τη λένε και «έξοδο Odakyu» γιατί βγαίνει στο ισόγειο του πολυκαταστήματος με την ίδια ονομασία), στέκομαι στο καπνιστήριο που βρίσκεται ακριβώς μπροστά και καπνίζω μια πίπα πίνοντας το τσάι και παρατηρώντας το πηγαινέλα του κόσμου, τα αυτοκίνητα και τον ήλιο που καίει τις προσόψεις των ουρανοξυστών απέναντι –ο ήλιος πάντα καίει στις 22 Ιουλίου καθώς η ημερομηνία πέφτει στην καρδιά του αφόρητου ιαπωνικού καλοκαιριού. Μέχρι να τελειώσω την πίπα μου, το τσάι έχει γίνει από παγωμένο χλιαρό, σχεδόν ζεστό και ο ιδρώτας τρέχει ποτάμι –ευτυχώς δε χρειάζομαι παραπάνω από 15 λεπτά για να τελειώσω το μικρό αυτό τελετουργικό και να επιστρέψω στην αναζωογονητική δροσιά του σταθμού.

Επιστρέφω κάθε χρόνο στο σημείο αυτό επειδή αυτή ήταν η πρώτη μου εικόνα από το Τόκιο –η πρώτη μου «κανονική» εικόνα καθώς εκείνες που πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου στη διαδρομή με το λεωφορείο από τη Ναρίτα ήταν τόσο πολλές και γρήγορες που μόνο με ύπνωση θα μπορούσα να τις επαναφέρω. Το λεωφορείο μας άφησε (παρέα με τον καλό φίλο και συνοδοιπόρο σ’ εκείνο το πρώτο ταξίδι, Γιάννη Ν.) μερικά μέτρα πιο πέρα από το καπνιστήριο και σταθήκαμε εκεί για να ανασυνταχθούμε και να συνεχίσουμε τη διαδρομή για το ξενοδοχείο μας. Και παρότι πλέον μπορώ να ισχυριστώ με αρκετή ασφάλεια ότι στα έξι χρόνια που μεσολάβησαν έχω δει ένα μεγάλο μέρος του Τόκιο και ότι κάποιες από τις περιοχές του τις γνωρίζω –κυρίως λόγω προσωπικών εμμονών- σχεδόν όσο καλά τις γνωρίζουν και οι ντόπιοι, το πεζοδρόμιο μπροστά από τη δυτική έξοδο του σταθμού του Σιντζούκου παραμένει μια από τις χαρακτηριστικότερες εικόνες της μητρόπολης για μένα.

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για συναισθηματισμό. Όμως το συναίσθημα που επιδιώκω –και ως τώρα καταφέρνω- να ανακαλέσω δεν είναι αυτό του εντυπωσιασμού αλλά της άμεσης οικειότητας που με κατέκλυσε όταν μπόρεσα να παρατηρήσω το Τόκιο (ή έστω, ένα μικρό κομμάτι του) για πρώτη φορά εκ των έσω. Όλα όσα ήξερα για την Ιαπωνία, όλα όσα είχα διαβάσει, δει, ακούσει, συζητήσει, φανταστεί και υποθέσει, ξαφνικά γειώθηκαν στην πραγματικότητα και η γείωση αυτή δε μου προκάλεσε σοκ –για την ακρίβεια, το μόνο σοκ που αισθάνθηκα ήταν στη συνειδητοποίηση ότι δεν αισθάνθηκα σοκ. Βρισκόμουν εκεί, στην πιο θαυμαστή πόλη του κόσμου, στη μόνη πόλη που πραγματικά ήθελα διακαώς να επισκεφθώ έστω μια φορά στη ζωή μου, όλα ήταν στη θέση τους και το μόνο που αισθανόμουν ήταν γαλήνη και ισορροπία, το τέλειο τάκο του Τομ Ρόμπινς.

Φεύγοντας άκουσα το πρώτο τζιτζίκι για φέτος. Και του χρόνου, Τόκιο!

ENGLISH

Η αναδημοσίευση του περιεχομένου του GreeceJapan.com (φωτογραφιών, κειμένου, γραφικών) δεν επιτρέπεται χωρίς την εκ των προτέρων έγγραφη άδεια του GreeceJapan.com

Γρηγόρης Μηλιαρέσης
Γρηγόρης Μηλιαρέσης
Δημοσιογράφος και μεταφραστής. Έχει συνεργαστεί με πλειάδα εφημερίδων, περιοδικών (τόσο του γενικού όσο και του ειδικού τύπου) και εκδοτικών οίκων και με ειδίκευση στο Ίντερνετ, τις πολεμικές τέχνες και την Ιαπωνία όπου και ζει τα τελευταία χρόνια. Από το 2012 μέχρι το 2016 έγραφε την εβδομαδιαία στήλη στο GreeceJapan.com "Γράμματα από έναν αιωρούμενο κόσμο" και το 2020 κυκλοφόρησε το ομότιτλο βιβλίο του. Περισσότερα στη συνέντευξη που είχε δώσει στο GreeceJapan.com.
ΜΑΘΕΤΕ ΙΑΠΩΝΙΚΑ

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ

ΡΟΗ ΑΡΘΡΩΝ

TΟ 1o ANIME RADIO ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑspot_img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ