Ένα θέατρο στη Γκίνζα

Κείμενο-φωτογραφία: Γρηγόρης Α. Μηλιαρέσης

Χτίστηκε αρχικά το 1889, καταστράφηκε το 1921 από φωτιά, ξεκίνησε να χτίζεται ξανά το 1922 αλλά καταστράφηκε το 1923 από το Μεγάλο Σεισμό του Κάντο, χτίστηκε πάλι το 1924 αλλά καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς των συμμάχων το 1945 και χτίστηκε ξανά για μια ακόμα φορά το 1950· αυτή τη φορά, άντεξε ως το 2010, οπότε και κατεδαφίστηκε εθελούσια από την ιδιοκτήτρια εταιρεία Σοτσίκου, προκειμένου να φτιαχτεί καλύτερο, πιο αντισεισμικό, με πιο εύκολη πρόσβαση για ηλικιωμένους (οι οποίοι αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι του κοινού του) και άτομα με ειδικές ανάγκες και καλύτερα καμαρίνια για τους ηθοποιούς. Το Καμπούκι-ζα, το ειδικό θέατρο του Τόκιο για το καμπούκι, έχει τη δική του πολυτάραχη ιστορία, εξίσου δραματική με τα έργα που παίζονται στην αίθουσά του.

Δεν είχα την τύχη να το ζήσω· το επισκέφθηκα μόνο μια φορά, κατά τη διάρκεια των «Σαγιονάρα Κόουεν», των αποχαιρετιστήριων παραστάσεων που δόθηκαν στο διάστημα από τον Ιανουάριο ως τον Απρίλιο του 2010 (από όπου και η φωτογραφία). Και πιθανότατα, η φόρτιση που προερχόταν από το ότι επρόκειτο για την πρώτη φορά που έβλεπα ζωντανά καμπούκι, από το ποιοι ηθοποιοί έπαιζαν (πραγματικοί γίγαντες του είδους) και τι έργα έπαιζαν στις παραστάσεις εκείνες (ουσιαστικά, μια ανθολογία του καμπούκι) αλλά και από την επικείμενη  κατεδάφισή του, έχουν συμβάλει στο να το θυμάμαι ως κάτι πολύ πιο συναρπαστικό από ό,τι μάλλον ήταν· κρίνοντας από τα παράπονα των φανατικών φίλων του καμπούκι, το παλιό θέατρο χρειαζόταν την αλλαγή που είναι σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή και που θα ολοκληρωθεί ως την άνοιξη του 2013.

Οι μακέτες που δείχνει η Σοτσίκου, δείχνουν μόνο το εξωτερικό του νέου Καμπούκι-ζα το οποίο, μετά από σωρεία συζητήσεων και διαμαρτυριών, θα είναι ίδιο με το παλιό, πράγμα που σημαίνει ότι από πλευράς εμφάνισης τουλάχιστον, το θέατρο δε θα αλλάξει. Και παρότι είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα νοσταλγούν το παλιό θέατρο, αυτή η «μη-αλλαγή αλλαγή» δε θα αργήσει να γίνει ευρέως αποδεκτή, καθώς είναι ενδεικτική των παραδοσιακών πραγμάτων στην Ιαπωνία: αυτό που διατηρείται είναι τα μέρη εκείνα της εμφάνισης αλλά και του περιεχομένου που είναι αναγκαία για να μη χαθεί η ουσία· οτιδήποτε πέρα απ’ αυτά, αλλάζει ανελέητα. Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που το Τόκιο, μια πόλη στην οποία ελάχιστα πράγματα έχουν ηλικία μεγαλύτερη των πενήντα χρόνων, καταφέρνει να πατάει με το ένα της πόδι στο μέλλον και με το άλλο στο παρελθόν. 

ENGLISH

Η αναδημοσίευση του περιεχομένου του GreeceJapan.com (φωτογραφιών, κειμένου, γραφικών) δεν επιτρέπεται χωρίς την εκ των προτέρων έγγραφη άδεια του GreeceJapan.com

Γρηγόρης Μηλιαρέσης
Γρηγόρης Μηλιαρέσης
Δημοσιογράφος και μεταφραστής. Έχει συνεργαστεί με πλειάδα εφημερίδων, περιοδικών (τόσο του γενικού όσο και του ειδικού τύπου) και εκδοτικών οίκων και με ειδίκευση στο Ίντερνετ, τις πολεμικές τέχνες και την Ιαπωνία όπου και ζει τα τελευταία χρόνια. Από το 2012 μέχρι το 2016 έγραφε την εβδομαδιαία στήλη στο GreeceJapan.com "Γράμματα από έναν αιωρούμενο κόσμο" και το 2020 κυκλοφόρησε το ομότιτλο βιβλίο του. Περισσότερα στη συνέντευξη που είχε δώσει στο GreeceJapan.com.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ

ΡΟΗ ΑΡΘΡΩΝ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ