Λουλούδια της φωτιάς

Κείμενο-φωτογραφία: Γρηγόρης Α. Μηλιαρέσης

Τα δυσμενή σχόλια που ακολούθησαν τα εικονικά πυροτεχνήματα στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου δε θα ακούγονταν ποτέ στην Ιαπωνία για ένα και μόνο λόγο: δεν υπάρχει καμία περίπτωση οι ιάπωνες να μη χρησιμοποιούσαν πραγματικά πυροτεχνήματα! Παρόλο που η εφεύρεση των πυροτεχνημάτων πιστώνεται στον άσπονδο φίλο τους, την Κίνα, η ιαπωνική σχολή κατασκευής (αν και η σωστότερη λέξη θα ήταν «δημιουργίας») πυροτεχνημάτων έχει καταφέρει να απομακρυνθεί τόσο πολύ από την πηγή που οι ιάπωνες έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται ότι τους ανήκουν δικαιωματικά. Αυτός άλλωστε είναι ο λόγος που δεν τα έχουν συνδέσει με κάποια γιορτινή μέρα αλλά με μια ολόκληρη εποχή: είναι αδύνατο να περάσει κανείς το καλοκαίρι οπουδήποτε στην Ιαπωνία χωρίς να βρεθεί τουλάχιστον σε ένα «χάναμπι τάικαϊ» (花火大会) δηλαδή γιορτή πυροτεχνημάτων.

Στην αφετηρία των πυροτεχνημάτων θα βρει κανείς τον εξορκισμό των κακών πνευμάτων· κάπως έτσι τα υιοθέτησαν και οι ιάπωνες και τα συνδύασαν με την περίοδο του Ο-Μπον και με διάφορες τελετές καλοτυχίας, κάτι αναγκαίο ειδικά στην περίοδο Έντο, όπου οι πάσης φύσεως θεομηνίες χτυπούσαν την πόλη σε σχεδόν ετήσια βάση. Η κληρονομιά του Έντο στα πυροτεχνήματα, φανερή ακόμα και σε μερικές από τις πιο διάσημες ξυλοτυπίες ουκίγιο-ε παραμένει ζωντανή ακόμα και σήμερα: το πιο διάσημο χάναμπι τάικαϊ γίνεται στον ποταμό Σουμίντα, στα ανατολικά του Τόκιο και συγκεντρώνει περίπου ένα εκατομμύριο θεατές. Αν και η ονομασία «Κάουα-μπιράκι» (川開き)  δηλαδή «άνοιγμα του ποταμιού» (για ψάρεμα, βόλτες με τα πλωτά-εστιατόρια κ.λπ.) σπάνια χρησιμοποιείται, για τους περισσότερους το καλοκαίρι δεν έχει φτάσει στο αποκορύφωμά του αν δεν ανάψουν πάνω από την Ασακούσα και το Ριογκόκου τα λουλούδια της φωτιάς.

Όπως και άλλες καλοκαιρινές εκδηλώσεις, τα χάναμπι τάικαϊ είναι μια ευκαιρία για βόλτα φορώντας γιουκάτα (καλοκαιρινό κιμονό), για βραδινό πικνίκ συνοδευμένο από μερικές γενναίες δόσεις αλκοόλ, για ρομαντικό ραντεβού, για συνάντηση με φίλους ή για έξοδο με την οικογένεια. Ακόμα περισσότερο, είναι μια ευκαιρία να δει κανείς κάτι θαυμαστό, κάτι που όσες φορές και αν το έχει δει δεν παύει ποτέ να εντυπωσιάζει: το νυχτερινό ουρανό να σκίζεται από το φως και το σφύριγμα του πυροτεχνήματος που ανεβαίνει, να μένει για μια στιγμή σιωπηλός κι ύστερα να γεμίζει χρωματιστή φωτιά που απλώνεται διαρκώς πριν αρχίσει την καθοδική της πορεία προς το έδαφος –τη στιγμή εκείνη, κανένας δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος και να μη φωνάξει από έκπληξη και χαρά. Όσοι ψάχνουν την κατά βουδισμό «φώτιση» θα τη βρουν σ’ αυτήν ακριβώς τη χαρά που για μια στιγμή συνεπαίρνει σαν πυροτέχνημα όλες τις αισθήσεις. 

Ο Γρηγόρης Α. Μηλιαρέσης είναι δημοσιογράφος και μεταφραστής. Έχει συνεργαστεί με πλειάδα εφημερίδων, περιοδικών (τόσο του γενικού όσο και του ειδικού τύπου) και εκδοτικών οίκων και με ειδίκευση στο Ίντερνετ, τις πολεμικές τέχνες και την Ιαπωνία όπου και ζει τα τελευταία χρόνια. Περισσότερες πληροφορίες για τη δουλειά του, μπορείτε να βρείτε στις διευθύνσεις http://about.me/GrigorisMiliaresis και http://www.japanarekore.gr/ καθώς και στη συνέντευξη που μας έδωσε.

ENGLISH


scroll to top

Send this to a friend