Η μέρα του κόκορα

Κείμενο-φωτογραφία: Γρηγόρης Α. Μηλιαρέσης

Ο τυχαίος επισκέπτης που θα περάσει έξω από το Οτόρι Τζίντζα, το σιντοϊστικό τέμενος που βρίσκεται στην περιοχή Σενζόκου του δήμου Τάιτο του Τόκιο, δέκα λεπτά βόρεια της Ασακούσα, πιθανότατα θα το προσπεράσει –ένας ακόμα ναός από τους χιλιάδες που στριμώχνονται ανάμεσα στα σπίτια, τα μαγαζιά και τα γραφεία της μεγαλύτερης μητρόπολης στον κόσμο. Και θα έχει δίκιο καθώς ο συγκεκριμένος ναός μοιάζει να κοιμάται για 362 ή 363 μέρες κάθε χρόνο, αποτελώντας πρόκληση μόνο για όσους έχουν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους ιαπωνικούς ναούς ή για την περίοδο Έντο∙ το Οτόρι Τζίντζα ήταν ο ναός που βρισκόταν πιο κοντά στη Γιοσιουάρα, τη διάσημη «περιοχή αναψυχής» που αποτελούσε την καρδιά του Έντο και που έχει απαθανατιστεί σε εκατοντάδες ξυλοτυπίες, πίνακες ζωγραφικής και λογοτεχνήματα. Αν ωστόσο ο ίδιος επισκέπτης τύχει να βρεθεί εκεί κάποια από τις δύο (ή τρεις –εξαρτάται από τη χρονιά) «Μέρες του Κόκορα» το Νοέμβρη, το θέαμα που θα αντικρύσει θα είναι εντελώς διαφορετικό.

Τις ημέρες αυτές οι χώροι του Οτόρι Τζίντζα φιλοξενούν το «Τόρι νο Ίτσι» (酉の市), την «Αγορά του Πουλιού», ένα παζάρι το οποίο έχει τις ρίζες του στις αρχές της περιόδου Έντο (δηλαδή στις αρχές του 17 αιώνα) αλλά που μεταφέρθηκε στην τωρινή του τοποθεσία στα τέλη του 18ου. Στο παζάρι αυτό πουλιούνται σχεδόν αποκλειστικά τα φυλαχτά «κουμάντε» (熊手), τσουγκράνες από μπαμπού στολισμένες με όλα τα αντικείμενα που οι ιάπωνες θεωρούν σύμβολα καλής τύχης και ευημερίας: φιγούρες των επτά θεών της καλής τύχης και ιδιαίτερα των Έμπισου και Νταϊκοκουτέν, μινιατούρες των παραδοσιακών βαρελιών σάκε, χρυσά νομίσματα ομπάν και κομπάν, γάτες μανεκινέκο, κούκλες νταρούμα, κλαδιά πεύκου, ιερά σκοινιά σιμενάουα, κυπρίνοι, βέλη και στόχοι και μάσκες της Οταφούκου ή Οκάμε μιας φιγούρας από τα παραμύθια με στρογγυλό χαμογελαστό πρόσωπο.

Για δύο ή τρία πλήρη εικοσιτετράωρα κάθε Νοέμβρη, το Οτόρι Τζίντζα σφύζει τόσο πολύ από ζωή που θα μπορούσε επάξια να συναγωνίζεται την πρεμιέρα της πιο πετυχημένης τελευταίας δημιουργίας του Χόλυγουντ. Άνθρωποι κάθε ηλικίας συνωστίζονται στους χώρους του για να αγοράσουν κουμάντε όλων των μεγεθών (από δέκα εκατοστά και βάρος μερικά γραμμάρια μέχρι τρία μέτρα και βάρος πάνω από εκατό κιλά) ενώ κάθε πώληση συνοδεύεται από ένα τελετουργικό χειροκρότημα μεταξύ πωλητών και αγοραστών. Οι μαγαζάτορες είναι ντυμένοι με ρούχα της εποχής του Έντο, οι χώροι γύρω από το ναό είναι γεμάτοι από πάγκους που πουλάνε φαγητά και ποτά και από υπαίθρια αυτοσχέδια εστιατόρια ενώ μια τεράστια ουρά περιμένει υπομονετικά για να προσκυνήσει τον ίδιο το ναό και να ζητήσει –με αντάλλαγμα μερικά νομίσματα- καλή τύχη. Το μόνο που λείπει είναι οι οϊράν, οι εταίρες της Γιοσιουάρα με τα μεγαλόπρεπα κιμονό τους και τις ακολουθίες τους∙ το Τόρι νο Ίτσι ήταν από τις λίγες μέρες που επιτρεπόταν να βγουν από τη συνοικία που αποτελούσε τον τόπο εργασίας αλλά και τη φυλακή τους.

 

Ο Γρηγόρης Α. Μηλιαρέσης είναι δημοσιογράφος και μεταφραστής. Έχει συνεργαστεί με πλειάδα εφημερίδων, περιοδικών (τόσο του γενικού όσο και του ειδικού τύπου) και εκδοτικών οίκων και με ειδίκευση στο Ίντερνετ, τις πολεμικές τέχνες και την Ιαπωνία όπου και ζει τα τελευταία χρόνια. Περισσότερες πληροφορίες για τη δουλειά του, μπορείτε να βρείτε στις διευθύνσεις http://about.me/GrigorisMiliaresis και http://www.japanarekore.gr/ καθώς και στη συνέντευξη που μας έδωσε.

ENGLISH

scroll to top

Send this to a friend